Verslag van een maakproces
Dit is een vervolg op de vorige blogpost
Ik liep al enige tijd met
de gedachte om een bepaald spreekwoord te verbeelden met een paard in
de hoofdrol. Eigenlijk ervaar ik het spreekwoord an sich al als een
abstractie, het verwijst immers ergens naar. Als je het spreekwoord
letterlijk zou nemen zou je het niet begrijpen.
Het leek me heel fijn om
met papier te werken, dat als bescherming en verpakkingsmateriaal
dient voor produkten en verzendingen. In dit geval gaat het om papier
dat als het ware een tunnel vormt, waarbij een soort geperforeerde
naad te zien is.
 |
| Pakpapier met naad |
Ik besloot dit materiaal
te gebruiken om onderdelen van de benen van een paard vorm te geven.
Op bijgaande foto zie je een eerste resultaat. Voor het hoefijzer heb
ik karton gebruikt. Als je goed kijkt, zie je ook dat ik met naald en
draad heb gewerkt.
Kloppen
Er zijn blijkbaar
verschillen in de voor en achter hoefijzers, ik ontdekte dit toen ik
besloot 4 hoefijzers uit te printen, die alle van elkaar zouden
moeten verschillen. Op internet las ik het volgende: 'Ouderwetse' voorijzers
hebben doorgaans 1 lip, en de achter ijzers 2. Wat me echter ook
opviel was dat de voorijzers ronder bleken te zijn dan de
achterijzers, die wat langwerpiger waren. Dit concrete gegeven wenste
ik mee te nemen in de uitvoering. Dit zal uiteindelijk ook zichtbaar
zijn tijdens de expositie, tenzij ik er gaandeweg 'het maken' toch
nog veranderingen in aan wens te brengen. Wat ik namelijk van belang
vind is of het object dat ik maak, de manier waarop het op de wand
bevestigd wordt en al die andere aspecten, die ik mee dien te nemen
inzake de presentatie, kloppen. Dat KLOPPEN is heel moeilijk uit te
leggen. Het beeld dient te kloppen.
 |
| een verroest hoefijzer |
 |
| prints van verroeste ijzers |
Onderbeen en voet
Ik heb de 4 onderbeen
stukken klaar en overweeg ze nog te strijken, het ene onderbeen is namelijk wat meer verfrommeld dan de andere. Ik zal dit echter eerst op proef moeten doen, omdat er een vouw zichtbaar zal zijn. ....Misschien dien ik deze objecten uiteindelijk alsnog te vervangen, dus een paar nieuwe te maken.
Ik heb ook de
(gemiddelde) lengte van een volwassen paard opgezocht, want ik wil
uitgaan van een realistische maat. Bij de hoefijzers van karton had ik eerst een kleiner formaat dan het in het echt zou hebben. Ik merkte dat me dat stoorde en besloot dus later de maten van echte hoefijzers aan te houden. De lengte van een paard is ruim 1.50 m.
(bij een hengst 1.54, bij een merrie 1.53). Het hangt van de
wandruimte af in hoeverre ik deze lengte kan realiseren. PS: Interessant is dat de schofthoogte
gelijk is aan de lengte van het paard, het hoofd niet meegerekend: https://www.ancce-belgica.be/ras/rasstandaard/
Inmiddels ben ik ook een
stuk verder met de hoefijzers: Zoals je kon lezen had ik ze eerst met een print van redelijk verroeste ijzers beplakt. Ik besloot eerst het
'ijzer' nog verder te kleuren met pastelpotloden, zodat een donkerder
roestkleur ontstond. Deze ijzers heb ik met fixatief besproeid, maar
ook daarna, toen ik de ijzers monteerde aan het object, was ik niet
tevreden.
Dit had deels te maken met het gegeven dat ik in de holte kon kijken van het onderbeen van het paard, ik had immers alleen een hoefijzer van karton gemonteerd. Ik besloot daarop de zool van de voet van het paard erbij te tekenen, om zo het gat te dichten.
 |
| prints bewerkt, donkerder gemaakt |
 |
| hoefijzer met voetzool, figuratief |
Het ijzer met voetzool heb ik er even ingeduwd en vervolgens heb ik het object provisorisch opgehangen om te kijken hoe het staat.
 |
| Combinatie figuratief - abstract |
Combi
Zoals je kunt zien is er sprake van een figuratieve voetzool met een figuratief verroest hoefijzer. In vergelijking met het object kun je immers stellen dat het hoefijzer en de voetzool herkenbaar zijn. Dit paste dus
eigenlijk niet bij het geabstraheerde deel dat uit
verpakkingsmateriaal bestaat. Wat niet past kan juist echter geslaagd zijn. Het is dus niet zo eenvoudig als het in eerste opzicht misschien lijkt. Het komt erop neer dat ik het object laat hangen en een tijdje afstand neem. Als kunstenaar moet je domweg altijd rekening houden met de extra tijd die daarvoor nodig is. Het maakproces vraagt om die luwte en tevens om periodes van grote onzekerheid en niet-weten hoe nu verder. Ook vraagt het maakproces tijd voor incubatie, voor het broeden, het dromen en het onbewuste.
Toen ik de volgende dag opnieuw keek vond en zag ik de match niet. Ergens had ik gehoopt dat het zou matchen, maar ik vond de combinatie uiteindelijk toch niet werken.
Enja, het paard ligt, want (of én) het paard is dood.
Wordt vervolgd
Francis(ca) la Braque-te Brake, Pact23.com
